vrijdag 21 juli 2017

Venturi

Gentse Feesten. Halfzes. In het prille ochtendgloren van de Nationale Feestdag grijp ik net naast de eerste trein. De Overpoort spuwt een verse lading feestgangers de vertrekhal binnen. Een uit de kluiten gewassen wachtkamer voor een roes die tientallen kilometers verder zal worden uitgeslapen. Maar eerst allemaal dat zelfde deurtje door. Agenten spreiden verdachte ledematen uit over de wand van hun combi. Het zullen niet de eerste drugs of wapens zijn die ze deze ochtend in beslag nemen.

Mijn wachtkamer naar keuze is kleiner van formaat, een café naast de sporen. Het is een laatste toevluchtsoord voor wezens die het daglicht nog niet verdragen. De voorraad sterke drank is als bij wonder nog niet uitgeput geraakt. Er is nog troost genoeg voor de troostelozen, in deze tempel van flesgroene hoop.

De stamgasten lijken wel uit een Ensor ontsnapt. De conversaties die je hier hoort, zijn haast niet te geloven. Kelen klussen bij als afvoerpijpen. Ook neusgaten werken met zuigeffect. Hier worden zuigkrachten gebundeld tot een wildgroei van overschot. Dit lijkt net niet echt. Er is zelfs een dwerg.

Instinctief speurt mijn oververmoeide geest de vergeelde afgebladderde muren af, op zoek naar clous voor een mystiek spel dat niemand snapt. Een jonge vrouw werpt een muntstuk in de jukebox. Ze kiest Moby met 'Go', en ik besef dat dit met voorsprong de meest Lynchiaanse kroeg van Gent moet zijn.

woensdag 19 juli 2017

Busdichters 2017

Op 4 augustus rijdt de Poëziebus voor de derde keer uit. We starten in Rotterdam en doen vervolgens respectievelijk Leiden, Zwolle, Leeuwarden, Breda, Brussel, Sint-Niklaas, Herentals, Sint-Truiden en eindhalte Antwerpen aan. Achter het stuur van deze knalrode oldtimer is er Bassie, de held van de snelweg. Yours truly zal tien dagen lang de host uithangen. Maar welke dichters rijden er nu eigenlijk mee? Tijd om er enkele voor te stellen. Aangezien het er 24 in totaal zijn, maakte ik een willekeurige selectie van tien filmpjes die u zullen doen watertanden bij het vooruitzicht op de watervallen aan woorden waar u, als u een béétje nomadische genen hebt, tien dagen lang zult kunnen aanschouwen. En voor wie er niet kan bij zijn, er is literaire neerslag en wel in de vorm van een bundel, prachtig vormgegeven door niemand minder dan Evelien Van Breemen.

Wat? De Poëziebus, een poëtische tournee doorheen de Lage Landen
Wanneer? 4-13 augustus 2017
Wie? Irene Siekman en haar crew + 24 waanzinnig goede dichters
Waar? Van Rotterdam naar Antwerpen
Meer info? Zeker. Hier bijvoorbeeld!
Vriend worden? Dat kan!
Tot op de bus!

dinsdag 27 juni 2017

Het waren mooie dagen


Daarnet schudde ik eens goed met mijn Moleskine boekje en deze apocriefe gedichten vielen er alsnog uit. Ze werden geschreven tussen maart en juni 2017, in Antwerpen, maar ook in Sicilië en Frankrijk.

Caffè Roma

De Italiaanse koffiehuisjes,
identiek authentiek,
goedkope cappuccino
van de hoogste kwaliteit.
De barman de vriendelijkheid zelve,
elke dag is het dag van de klant.
Een portie espresso die zelfs
een vingerhoed niet zou vullen,
bijna even veel zucchero,
vlak voor kantoor of
op elk ander uur van de dag.
 Dingen combineren waarin
Italianen excelleren.

Op de radio speelt een vergeten
lied uit de jaren negentig.
Het nummer zit aan het laatste refrein
wanneer ik raad dat ik naar
de Spin Doctors heb zitten luisteren.

Ontbijten als een prins behoeft
geen worstjes of omeletten,
noch bonen in tomatensaus.
Een cornetto, een espresso,
een gesprek en een handvol gebaren
volstaan. De Italiaanse zon doet de rest.

Een barokke levensstijl ontspringt
uit eenvoud. Less is more
en hoe in de laars een sleur
kan wedijveren met aberrante
avonturen elders.
Romantiek zit in routine,
een caffè in de ochtend,
een piazza in Palermo.

#YOLO

De meeste mensen weten zeker dat ze leven. 
Zolang je niet vraagt hoe, dat is hen om het even.
Ben jij de maatstaf waaraan iedereen zich meet,
geraak je snel verveeld, zijn ordinaire mensen voor je vreemden?

Gevangen in een plus ultra net voorbij mijn horizon,
je bent zo gulzig, ongeduldig.
In je streven naar meer leven
vergeet je haast te leven.
YOLO, maar vergis je niet,
de nadrukt ligt op 'live'.
De angst dat je een seconde verspilt,
die grijpt je naar je keel.
Ironisch hoe die schrik verlamt,
want je wil meer en meer.
Je arendsoog schuimt de verte af,
het nu zit in een blinde vlek,
de olifant, de plant die je vergeet water te geven.


Halcyon

Het is een paar uur rijden
van Brussel naar Parijs.
Dat betekent heel lang zwijgen,
zelfs voor jou.
Magnolia's in bloei
en buizerds in gebed.
Denk dat ik alle
rode wagens heb geteld.

Onderweg zijn,
dat is noodzakelijk lijden,
praten is al lang geen optie meer.
Nachten van voorbestemd goud
eindigen kniediep in de modder.
Geen hoogvliegers maar altijd
te dicht tegen de zon. Halcyon.
Het waren mooie dagen.

Open ik nog gauw een zakje
van vluchtige verwijten.
Bedrijven we de leegte
in Parijs.
Wie zal de tol betalen,
wie zit achter het stuur.
Denk dat ik alle
Poolse pick-ups heb geteld.

Onderweg zijn,
dat is noodzakelijk lijden,
praten is al lang geen optie meer.
Nachten van voorbestemd goud
eindigen kniediep in de modder.
Geen hoogvliegers maar altijd
te dicht tegen de zon. Halcyon.
Het waren mooie dagen.

Al die uren op de baan
en we vermoeden het bestaan
van wat wilskracht bij de ander.
Twijfel zwerft tussen tussen landen.
Zijn de wonden weer gelikt.
Ik kom eraan.

Onderweg zijn,
dat is noodzakelijk lijden,
breek het ijs, baar een begin,
en daarna meer.
Nachten van voorbestemd goud
eindigen kniediep in de modder.
Geen hoogvliegers die veilig
met de voeten op de grond. Halcyon.
Het waren mooie dagen.



Gatekeeper Dictatorship

In a house at the bottom of the sea
we revel in loneliness.
We drink coffee and stare
out of the window, pensive,
as clouds of fish drift by.
Someone somewhere is having
a whale of a time.
There's a message on the wall:
GILLROY WAS HERE
Our abode will continue to expand
until its roof caves in,
forever plagued by accelerated continental drift.
Castle walls and broken dreams.
We contemplate the myriad ways of
gatekeeper dictatorship.
The aboutness of our existence,
the gaze of millions,
our cry for help is televised,
liked, shared and ignored.
We exhale each other's simulacra,
invisible in a crowd
of stingrays, we are water,
watch how our self-awareness drowns.
Spectatorship, telemockracy,
a gallery of our poignant lack of privacy.
Chameleon fish adapting
to the colour of bills,
clown fish swimming in vicious circles,
loan sharks and seahorse seeking attention.
All eyes on us,
on our house at the bottom of the sea.

dinsdag 13 juni 2017

Nachtprater

Eind deze maand verschijnt mijn derde roman Nachtprater, de opvolger van Als een Ballon (2012) en Verdwenen (2015), bij Het Punt. Het boek is dan ook vanaf eind juni verkrijgbaar bij mij en via Uitgeverij Het Punt. Na de zomermaanden volgt er ook een officiële boekvoorstelling in de Standaard Boekhandel.

Patrick wordt geplaagd door insomnia, angstaanvallen en aanhoudende problemen in zijn familie. De emotionele muur die hij bouwt en zijn vele pogingen tot escapisme kunnen niet beletten dat hij langzaam maar zeker in wanhoop wegglijdt.

Tot hij de mysterieuze Marlies en de dominante pseudo-dichter Truman leert kennen. Na een wilde nacht in Rotterdam gebeurt het onvermijdelijke en leert Patrick een belangrijke les over zichzelf.

Nachtprater balanceert op de dunne lijn tussen waarheid en leugen, liefde en haat, en speelt met thema's als kanker, paranoia, borderline, misdaad, drugs en geweld.

De komende maanden zal ik ook op verschillende podia uit Nachtprater voordragen. Ook zullen verschillende exemplaren van de roman mee aan boord gaan van de Poëziebus.

8 juli: Spinyopaat op Drift, Breda (NL)
9 juli: Feesten in het Stadspark!, Antwerpen
13 juli: De Sprekende Ezels Deluxe, Leuven
19 juli: Gentse Feesten, Gent
!!! 16 september: boekvoorstelling Standaard Boekhandel, Antwerpen
29 september: Ballonnenvrees, Mechelen
4 oktober: Ballonnenvrees, Borgerhout


zaterdag 3 juni 2017

Ballonnenvrees 2 juni 2017

Voor de zomer in alle hevigheid losbarst, deden we nog gauw een editie van Ballonnenvrees op 2 juni. Die vond plaats in het piepkleine maar gezellige Washboard Art & Jazz Café, in het Oud Zuid, tegenover dat witte gedrocht van het Nieuwe Justitiepaleis. Op een klein podium, omringd door tot de verbeelding sprekende schilderijen van Johan Gysels opende Gert Vanlerberghe met twee nieuwe gedichten, waaronder de tekst die hij voor het studententijdschrift dwars schreef. Jong woordtalent Lieze Denckens beet de spits af met een pakkende tekst over de aanslagen in de naam van god waar we mee rond de oren worden geslagen. Een andere tekst moest aantonen hoe saai de gemiddelde zwemles is. In een expressief vertolkte tekst gebaseerd op een theaterstuk van Dimitri Leue leerde ze het publiek dansen op woordscherven.
In zijn korte gedichten gaat Simon Van Den Bergh voor een originele insteek wanneer hij de vaak vreselijke actualiteit met het dagdagelijkse leven verbindt, zoals de verkoper van de nachtwinkel die je elke dag ziet, of grapjes maken in de Albert Heijn, of ouder worden. Singer-songwriter Stijn Charpentier was in een vorig leven een rapper en kwam helemaal uit Eindhoven aanwaaien. Met zijn gitaar in de aanslag bracht hij een intiem maar krachtig onversterkt optreden. Zijn opzwepende nummers hadden de energie van zowel punkrock als reggae, één ervan was een moderne versie van Robinson Crusoë en in een andere gaf Stijn ons mee dat hij heel graag UFO's wou zien.
Na de pauze was het aan Dries Van Doorn en die heeft duidelijk lak aan rond gevoelige onderwerpen heen te kousenvoeten. In een krachtige maar ingehouden performance opende hij met een moderne versie van een tekst van Paul Van Ostaijen waarin Marc 's ochtends de dingen groet - alleen gaat het hier om de meest notoire crimineel die België heeft gekend. Tijdens een tekst over slavernij sloeg hij zichzelf in het gezicht. Tot slot ging het over een vader die zich afvroeg wie zijn dochters zou ontmaagden. Kristien Spooren wist ons te charmeren en ontroeren met prachtige gedichten over vlinders en een paniekaanval. Haar huzarenstukje was een tekst over een vrouw op en een man onder de trein, waarin ze zorgvuldig en ingenieus de passagiers in de wagons beschrijft.
Als laatste kwam Kobe Ardui, ofwel Jakobistan, zijn EP Het Is Nog Nooit Blijven Regenen voorstellen. Openen deed de singer-songwriter uit Gent met zijn nieuwste single 'Leentje', en daarna volgde de rest van de EP keurig op volgorde. Voor 'Ze Loopt' vroeg hij zijn oud-bandlid Jakob erbij, die eerder die dag nog uit Leipzig kwam aanvliegen, waar hij opera studeert. In een vrij unieke soort van reünie brachten ze nog een smakelijke cover van Wannes Van De Velde en hun klassieker 'Lied voor de Pauze', ineens de reden waarom je Jakobistan altijd vlak voor een pauze moet programmeren.
Er viel weer heel wat talent op de open mic te spotten. Nina Eijlers won onlangs Capital Slam. Haar beklijvende tekst was in het Engels, over een vrouw die zich sterk moet houden. Marjan De Ridder had al heel de avond prachtige tekeningen gemaakt van de verschillende podiumartiesten en nu was het aan haar, met haar tekst over liefdesverdriet trainen. Liesbeth Dylst maakte haar podiumdebuut en dat deed ze voortreffelijk, met een knap gedicht over het gelukzalige gevoel na het vrijen. Willem Magits ging voor het experiment. Na een verhaal op basis van een twintigtal uiteenlopende trefwoorden die hem waren opgegeven, volgde er een korte tekst in een Engels, en sloot hij af met een intense improvisatie over Wilrijk, die hij liet opnemen. Een interessant schrijfproces. Gust Peeters had weer een vertaling van Leonard Cohen klaar en Sven de Swerts vuurde de teksten 'Rasters', 'Splinters' en 'Goud' op ons af, in zijn indrukwekkende theatrale stijl.
We gaan er maar liefst vier maanden uit en pas na de zomer zijn we er terug, met kort op elkaar volgende edities in Mechelen en Borgerhout. Heel graag tot dan!

Foto's: Gust Peeters & Moomer Foto

zondag 28 mei 2017

Scherven

Ik mag niet denken aan pegging
op een lege maag,
bestudeer kaalslag en erosie
als ik voor de spiegel sta.

Trek ik die geasfalteerde sokken
nog één dag aan,
een hemd of een hoodie,
welke Gert ben ik vandaag?

Ik geef de cactus water
en de olifant in de kamer aandacht,
stroop zijn vel af,
eigen kweek duurt me te lang.

Ik verzamel moed en de scherven die ik ben,
groet mijn buur die ik niet ken.

Een slogan op de muur van
een huis getatoeëerd:

destroy fascism

Ik wil het een like geven.
Neem een foto
met m'n smartphone,
post op Facebook,
like het daar.

Lijstjes maken.
Het wordt een automautisme.
Maar mijn avatars zijn
opvallend eensgezind vandaag,
zelfs mijn Jekyll en Hyde.

Ik wil klimmen maar weet niet
of ik de top kan bereiken
als gevoelens van rechtvaardigheid
me blijven ondermijnen.
Een eruptie waar reporters van gaan lopen,
want de vloer is lava.

Vraag me niet hoe het gaat
want mijn tong ligt in de knoop
met zichzelf.

Camera grijnst in mijn gezicht,
ik voel me licht als het bestaan
en ik heb al mijn pakken aan.
Druk de vinger op de naad.

Wat was de vraag?

zaterdag 27 mei 2017

Flavours of the month

There is just no way of ignoring the comeback that rocks the Belgian music industry: the excellent third album by Millionaire, called Sciencing. Just like LCD Soundsystem, alt-J and Forest Swords they have two singles in my monthly list. The National is back as well and we have to go back to High Violet for a first single that was this powerful. Good job, Matt. Scotland's sweethearts Mogwai never fail to impress either, this time with a first new song called 'Coolverine'. Do check our local heroes too, such as Brutus, Rhinos Are People Too, The Girl Who Cried Wolf, BRNS, and from The Netherlands: HunterStreet. Do Make Say Think is still number one. Obviously.

  1. Do Make Say Think - Bound and Boundless
  2. The National - The System Only Dreams In Total Darkness
  3. Millionaire - Busy Man
  4. alt-J - In Cold Blood
  5. Grizzly Bear - Three Rings
  6. Forest Swords - Arms Out
  7. The Janitors - Trojan Ghost
  8. Mogwai - Coolverine
  9. The Comet Is Coming - Start Running
  10. Whitney - You've Got a Woman
  11. HunterStreet - ZOO
  12. Brutus - Drive
  13. Rhinos Are People Too - Ariel
  14. The Dreams Never End - Cold Dawn
  15. Millionaire - I'm Not Who You Think You Are
  16. The Girl Who Cried Wolf - Tin Men
  17. alt-J - Adeline
  18. LCD Soundsystem - Call the Police
  19. BRNS - Pious Platitudes
  20. Vilde - Maintain
  21. No Metal In This Battle - Alaska Beach
  22. Blanck Mass - Silent Treatment
  23. Cristobal and the Sea - Goat Flokk
  24. Forest Swords - Exalter
  25. LCD Soundsystem - American Dream
  26. Roger Waters - Smell the Roses
  27. Downtown Boys - A Wall
  28. Fins Ara - Veer
  29. Phoenix - Ti Amo
  30. Royal Blood - Lights Out

dinsdag 23 mei 2017

Literaire tip: 4 3 2 1

Het is alweer van Sunset Park geleden dat Paul Auster nog een roman inleverde, al balanceerden Winter Journal en Report From the Interior op hoogst intrigerende wijze op de lijn tussen fictie en non-fictie. Met 4 3 2 1 (2017) schetst hij voor de zoveelste keer het leven van een jonge man in de grote stad, de typische Austereske Bildungsroman die ook deze keer op een heel andere manier is ingevuld. Want de schrijver van The New York Trilogy is er niet vies van om af en toe met de verwachtingen van zijn lezers te rammelen.


De bijna 900 pagina's tellende klepper vertelt hoe de Wit-Russische jood Isaac Rechnikoff op de eerste dag van de twintigste eeuw de Atlantische Oceaan oversteekt en op Ellis Island door een misverstand de naam Ferguson meekrijgt. De wat simpele Isaac moet krabben om te overleven, en de drie zonen die zijn labiele vrouw Fanny hem schenkt, groeien op in bittere armoede, in een gezin dat voortdurend moet verhuizen. De jongste van de drie, Stanley Ferguson, krijgt weinig respect van zijn twee nietsnutten van broers, waar hij, ondanks hun pesterijen, naar blijft opkijken. De pragmatische Stanley, een man van weinig passies naast fortuin maken, leert de mooie Rose Adler kennen en wordt hals over kop verliefd. Hun zoontje Archie, het hoofdpersonage van de roman, leren we dus pas later kennen - Auster neemt zijn tijd.

We zien hem opgroeien en worstelen met typische problemen uit de kindertijd en de puberteit. Zijn vader ziet hij zelden, want zijn zaak 3 Brothers World Store in Newark, waar ook zijn weinig integere broers Lewis en Arnold werken, is zijn leven. Zijn moeder heeft haar eigen fotostudio Roseland Photo in Montclair, en Archie kijkt op naar hoe zij zich volledig aan haar passie wijdt. Omdat hij tegen zijn wil enig kind is, verzint hij een grote broer John. Het zal niet de eerste keer zijn dat hij de werkelijkheid te slim af wil zijn. Ferguson groeit op. We maken kennis met zijn eerste liefjes. Zijn fascinatie voor John F. Kennedy of zijn gebrek eraan. Zijn interesse en daarna ontgoocheling in militant links. Zijn passie voor baseball. Of was het basketbal? Of journalistiek? Kortverhalen? Poëzie vertalen? En welke rol speelt Amy Schneiderman in zijn leven? Hoeveel betekent zijn vader Stanley voor hem?

Auster heeft een aparte manier gevonden om de grillen van het lot in kaart te brengen. Een verhaal kan zoveel bochten nemen en een levensloop kan elke dag, elk uur, elke seconde een andere zijstraat inslaan. Zijn neef Noah Marx verduidelijkt het in een anekdote over twee wegen: neem je de hoofdweg of de binnenweg wanneer je onmogelijk kan weten welke weg je het snelst naar je belangrijke afspraak zal brengen? Ook Fergusons kortverhaal over Lazlo Flute kan als allegorie voor de hele opzet van 4 3 2 1 dienen: welke van de drie wegen moet Flute nemen, als elke keuze wel de verkeerde lijkt te zijn? Binnen de chaostheorie bepaalt het zogenaamde vlindereffect, de metafoor van Edward Lorenz, dat minuscule gebeurtenissen een gigantische impact kunnen hebben, op een mensenleven bijvoorbeeld, of zelfs op de geschiedenis van de mensheid. Als schrijver kan je daar bewust mee spelen en ervoor kiezen om verschillende versies van iemands leven uit te tekenen.

Het leven heeft zoveel te bieden voor de jonge Archie Ferguson, maar het Amerika van de jaren '50 en '60 telt heel wat valkuilen voor een jongeman van joodse afkomst die graag buiten de maatschappelijke lijntjes kleurt. De aantrekkingskracht van geld. De taboes rond kritiek op de Vietnamoorlog en rond communisme. De afgunst en bekrompenheid die over de grotemensenwereld heersen. Auster heeft verschillende thema's willen aansnijden, al zijn stokpaardjes, van het McCarthyisme tot baseball, te veel om in één verhaal, in één levensloop, één versie te gieten. Dus schreef hij er meerdere. En het resultaat is verbluffend. Een zeer knap staaltje van inlevingsvermogen en  een opbouw waar de lezer heel lang zoet mee is.

Een van de onbetwistbare hoogtepunten van de roman is het gedetailleerde relaas van de studentenopstand op Columbia University in mei 1968, een escalatie van actie en reactie, met twee kampen en fracties binnen die kampen, een ongezien protest tegen de Vietnamoorlog en het geïnstitutionaliseerde racisme, en de effecten op de jonge Ferguson en zijn relatie met Amy. Deze deels autobiografische (dat weten we nog van zijn jongste non-fictieboek) passage doet meteen denken aan Black Lives Matter en de oorlog in Irak en Syrië. Het herinnert ons eraan dat deze prangende problemen van de jaren '60 ook vandaag nog brandend actueel zijn en inspireert de lezer tot maatschappelijk engagement. Maar de verbitterde Ferguson leert ook de wijze les dat extreem activisme wel eens het omgekeerde effect kan bereiken, en dat de Zwarte Panters behalve een spiraal van geweld niets hebben verwezenlijkt en enkel hun eigen ruiten hebben ingegooid.

Thema's? Véél. Enkele van de belangrijkste zijn seksualiteit, schrijven, familiebanden, lot versus toeval, en als extraatje zijn er de eindeloze lijsten van schrijvers, regisseurs, acteurs, muzikanten, sporters... Samen met Ferguson krijgt de lezer de mogelijkheid om zich te verdiepen in geschiedenis en cultuur, want deze ambitieuze roman is een onschatbare bron van kennis over de V.S. (en Parijs en Londen) midden twintigste eeuw. Een aanrader op zoveel vlakken. U zult er allerminst spijt van hebben.

zondag 21 mei 2017

1 Love

Ik ben de partizaan die uiteindelijk voor zwarthemd werd versleten.
Spreek me niet van One Love want je tong die is gespleten.
Van je polarisatiepraktijken kan Dewinter nog wat leren,
aan de schandpaal elke dissident met een afwijkende mening.
Een béétje 'goeroe' die tot vervelens toe de liefde staat te preken,
voegt de daad bij het woord, donc j'accuse, stel je in gebreke.
Eén strijd tegen segregatie? Nee, jouw belangen liggen elders.
Geen leven zonder verdelen, dus je put woorden uit je kelder.
Onder luid applaus splits je de zee in twee, een straatje zonder einde.
Ook Mozes was geen diplomaat, jaren dwalen in woestijnen.
De kogels uit je shotgun raken enkel nog je voeten.
Lastig lopen zo, maar doe je grote gelijk van me de groeten.

donderdag 18 mei 2017

Terug naar de bron

Heb je mijn zucht ingeblikt,
ingeprent, tastbaar zoals ik nooit zal zijn? 

Label mijn nalatenschap, verberg haar in een doolhof
en laat het verder los, laat het allemaal los.

Hak dan mijn armen en benen af
en bedrijf de liefde met mijn romp

terwijl je kijkt hoe piranha's
zich te goed doen

aan tien vingers en tien tenen
en dertig jaar van schoppen en strelen.

In de fractie van een knikkend ooglid
wonen meer visioenen

dan zandkorrels in het heelal, sterren op onze stranden,
maar genoeg is genoeg.

Wanneer je mijn haar afknipt,
ben ik weer wat moleculen armer.

Schuur je de huid van mijn vlees
en het vlees van mijn botten,

dan bloos ik en besef dat
al mijn geheimen als appels voor het rapen.

Mijn brein voelt zich als
de laatste coelacant op sterk water,

een mummie met haken en ogen,
alle opgeslagen kennis ingekapseld in een wijwatervat,

aangevreten cursussen en naslagwerken
en een groeiende drang naar spirituele troost.

Ik vernauw en ik verzuil,
het enige nog werkende orgaan

is een tentakel, tast alle opties af,
vindt een ritssluiting, een spelonk.

Een ingeblikte echo. De voltrekking
van mijn afbraak lonkt.

Hier zou ik zomaar ongezien
kunnen verdwijnen.


Met dank aan Dwars, het studententijdschrift van de UA stadscampus.
Voorgeving: Stine Moons