donderdag 21 september 2017

Literaire tip: Léon l'Africain

Identiteit en nationaliteit, het zijn twee begrippen die maar al te vaak met elkaar zijn verstrengeld, maar al te vaak komen er problemen van wanneer ze met elkaar worden verward. In zijn historische roman Léon l'Africain (1986) zet de Libanese schrijver Amin Maalouf het thema centraal. Het is zelfs de rode draad in zijn oeuvre. Maalouf vertelt het hoogst intrigerende levensverhaal van de 16e-eeuwse diplomaat Johannes Leo Africanus, ofwel Hassan el-Wazzan, wereldburger avant la lettre.


Hassan el-Wazzan krijgt al op jonge leeftijd heel wat van de wereld te zien. Hij wordt geboren in Granada maar moet als kind samen met zijn ouders naar Marokko verhuizen, op de vlucht voor de inquisitie. Zijn oom neemt hem mee op verscheidene diplomatieke reizen. Op zijn terugweg van een bedevaart naar Mekka wordt hij door Siciliaanse zeerovers ontvoerd en belandt hij in Rome, waar hij de slaaf wordt van Paus Leo X. Hij schrijft er uiteindelijk zijn belangrijke werk Description de l'Afrique, die vier eeuwen lang de belangrijkste bron van informatie over het Afrikaanse continent zal blijven. De roman is opgedeeld in vier delen: Granada (onschuld), Fez (angst), Caïro (passie), Rome (wijsheid) - de vier grote etappes van zijn leven.

Centraal in de roman staat de multi-culturele en dus hybride identiteit, een thema dat nog steeds erg actueel is. Het leven van el-Wazzan is de perfecte illustratie van de overtuiging dat elke mens het recht heeft uit verschillende culturen te bestaan, om niet aan één natie vast te hangen, om een eeuwige minderheid te zijn. Alles aan deze man was multi-cultureel, en zijn levensverhaal toont hoe bepalend nationaliteit en cultuur voor iemand kunnen zijn, zeker in periodes van oorlog of sociale onrust, en hoe frustrerend het opgelegde hokjesdenken moet zijn voor iemand die het liefst alle grenzen zou wegvegen. Zie ook Michael Ondaatjes aangrijpende roman The English Patient, die treffend met dezelfde thematiek speelt.

Nog steeds is het krampachtig vasthangen aan afkomst onlosmakelijk verbonden met nationalisme, en uiteindelijk ook met xenofobie, racisme, genocide, oorlog. Een mens is meer dan zijn afkomst, die door niets anders dan toeval wordt bepaald. Niet de mens zijn afkomst maar zijn identiteit is zijn essentie. En iemand die tot verschillende culturen behoort, kan even 'authentiek' zijn als iemand die beweert van maar één cultuur deel uit te maken, en heeft geen gespleten identiteit, of meerdere identiteiten, maar een eclectische identiteit, één die zich niet door één enkele afkomst laat bepalen.

Andere thema's zijn voortdurende ballingschap als gevolg van culturele en religieuze onderdrukking en vervolging. Hassan el-Wazzan is ooggetuige van zowel de katholieke inname van Al-Andalus, de Osmaanse verovering van Egypte als de Sacco di Roma. Drie uiterst gewelddadige historische gebeurtenissen die leiden tot vervolging van wie niet in het kraam van de veroveraar past, en waarvoor hij steeds opnieuw moet vluchten en zijn levensroute herberekenen.

In deze gewelddadige periode toont Leo zich een rasechte kameleon. Voortdurend moet hij een andere identiteit aannemen om zich uit gevaarlijke situaties te redden, zijn kwaliteiten als diplomaat en polyglot komen hem daarbij natuurlijk handig van pas. Bijna letterlijk stapt hij telkens opnieuw in een andere huid, een andere naam, een andere taal, een andere religie, een andere garderobe, een ander gezin, een ander leven.

Amin Maalouf moest zelf tijdens de burgeroorlog zijn geboorteland ontvluchten en woont sindsdien in Frankrijk. Hij won in 1993 de Prix Goncourt voor Le rocher de Tanios en was de eerste Libanees die in de Académie française werd aangenomen. Léon l'Africain is een reis op zich, een prachtige biografie over een man bij wie het reizen in het bloed zat, en die reeds een half millenium geleden trachtte vastgeroeste ideeën te overstijgen. Het is een boek vol wijsheden en goede raad voor het leven, vol historische kennis en levensechte personages, een boek over liefde en vriendschap in woelige tijden en een wereld die voortdurend verandert, een boek dat zich afspeelt tijdens de Renaissance maar even goed over onze tijd kan gaan, een vakkundig geschreven roman die u toch maar eens moet aanschaffen.

dinsdag 19 september 2017

Viseer Zwarte Piet, Niet Canary Pete

Je hoort het tegenwoordig niet te zeggen, als 'linkse rakker', maar... Ja, ik flirt wel eens met Vander Taelen of Vermeersch of zelfs Boudry, al is het allemaal nogal oppervlakkig en wellicht niet wederzijds. Maar de intellectuele verzuiling dreigt me te verstikken. Tot laatstgenoemde weer eens iets schrijft dat helemaal van de pot gerukt is, en dan schrik ik weer wakker. Tenslotte praat deze generatiegenoot van me de coalitiepartijen iets te vaak naar de mond, een zegen voor Vlaams rechts, want hij is veel eloquenter dan de meeste rechtse politici (het is pijnlijk grappig, haast aandoenlijk, telkens opnieuw te merken hoe 'onhandig' Francken en Bracke met hun Twitteraccount omspringen, al kan je daar anno nu president mee worden). Toch slaat Boudry de bal bijna even vaak mis, doch niet systematisch. Zoiets toegeven, is vandaag al behoorlijk buiten de lijntjes van het linkse vakje kleuren.

Maar laat ik vooral zelf bij mijn eigen les blijven. Nee dus tegen dat verplichte hokjesdenken. En zowel het vertrek van Sanctorum bij Groen als dat van Vuye en Wouters bij de N-VA tonen hoe versplinterd links en rechts zijn geworden. En dat is interessant. Dat betekent dat het een en ander is aan het verschuiven. Maar niet noodzakelijk in positieve zin. De evolutie is zowel een verademing als een vloek.

Rechts lijkt in menig debat het concept inlevingsvermogen zélf tot vijand te hebben uitgeroepen. Stoer met de spierballen rollen wanneer het om bij uitstek humane kwesties gaat, daar scoor je de dag van vandaag mee. Zinzen vroeg zich onlangs meer dan terecht luidop af waar het mededogen is.

Links lijkt tegenwoordig dan weer hoofdzakelijk gegijzeld te worden door wie het hardst roept, en de laatste jaren is dat bijna uitsluitend het militante blok, de intellectuele armoede van een Jahjah, de stoere dreigementen van een Aziz, de vruchteloze kruistochten van Movement X in het algemeen. Ze worden steeds meer mainstream, en dat is niet verwonderlijk in een samenleving die zienderogen verzuurt en verhardt. Begrijp me niet verkeerd. Het begrip is er wel degelijk. Maar schouderklopjes moet men van mij niet meer verwachten.

Dialoog moet er zijn, en daar zijn zwarte panters niet meer toe in staat, zo leert ons de Amerikaanse geschiedenis. Meer Kings, minder Malcolms graag. Maar sommige blanke pitten zitten dan weer zo diep verankerd in hun bolster van eurocentrisch denken dat zelfs de beleefde verzoekjes van de gematigde Hermans haar een irma aan racistische bagger opleveren. Haar inbox zou als rampgebied moeten worden erkend. De verharding van het politiek correcte activisme is dus begrijpelijk, maar allerminst wenselijk, en op termijn een inherente bedreiging voor links zelf. En laat dat me nu niet toevallig zorgen baren.

Natuurlijk moeten die standbeelden van Leopold II naar musea worden verplaatst; daar hadden ze al lang moeten staan. Natuurlijk moet Zwarte Piet sterk gemoderniseerd worden. Maar uiteraard is Canary Pete geen racist omwille van een satirische cartoon. Uiteraard moet Böhmermann de gevangenis niet in voor een smakeloos gedicht. Wanneer slechte smaak strafbaar wordt, is het einde zoek. In je terechte kruistocht tegen door de overheid gedoogde koloniale sporen in onze samenleving schuilt het gevaar dat je, doelbewust of onbewust, de grenzen van het aanvaardbare blijft aftasten en uiteindelijk ook aantasten. Als je luid genoeg schreeuwt dat er koppen moeten rollen omwille van een cartoon zal er uiteindelijk wel een gek naar een AK-47 grijpen en een redactie binnenstormen.

Al jaren staan twee legers lijnrecht tegenover elkaar, en wie ideeën van het andere kamp opvangt, is per definitie verdacht, een xeno- dan wel oikofoob. Twee legers tot aan hun oren in de loopgraven van hun grote gelijk. En elk debat is een nieuwe veldslag waarin het rechtse kamp niet in eigen boezem wil kijken en geen millimeter toegeeft, en het linkse kamp tot op het bot wil gaan, alles of niets. Elke nuance is verraad, elke misstap betekent de kogel. Het is allemaal wat kort door de bocht maar dat is exact hoe deze loopgraafsituatie is ontstaan. Een witte vlag in beide kampen kan soelaas bieden. Maar dan moeten we eerst onze oorlogszuchtige generaals tot kalmte aanmanen. Daar had Céline ook het een en ander over te zeggen. Met een totale oorlog bereik je niets, maar bij vrede hebben generaals geen baat. Een militante levensstijl, of zij leven niet. Maar wij moeten wel overleven.

Dus ridiculiseer, parodieer, grap en grol erop los, want het is zo verdomd nodig, maar gom ook het koloniale kader weg waar wij nog steeds in leven, die doorn in het oog van velen. Want zolang dat overeind blijft, zal vrijheid van meningsuiting nooit vanzelfsprekend zijn. Zomaar alles kunnen zeggen 'kan' pas echt in een samenleving die dat koloniaal verleden op alle vlakken achter zich heeft gelaten. Als we lang genoeg in de spiegel kijken, moet dat vast en zeker lukken.
 

maandag 11 september 2017

Nachtprater #3

"Op zoek naar rust danst de Nachtprater op het slappe koord tussen het geschreven en het gesproken woord, gooit de deur van het schrijverskabinet achter zich dicht, en kiest, met vallen en opstaan, voor een bestaan on the road. Live on stage." - Didi de Paris

Die nacht, die vermaledijde nacht, reden we door de Rotterdamse straten in een oude houten kar, getrokken door twee gigantische zwarte ossen. Valerius gaf de dieren genadeloos de zweep en hoewel ze bleven slenteren, schoot het nachtleven voorbij, tegen een luid schreeuwende zwarte hemel die zichzelf voortdurend leek uit te braken.
We passeerden De Witte Aap en de Wunderbar en dure woorden als 'cult' en 'art' hingen als hooghartige bakens van beschaving te flikkeren in de lucht. Truman wees met zijn zweep naar De Schouw, waar een dichter wild gesticulerend een tekst stond te declameren voor een weinig oplettend publiek. "Larie en apekool, je reinste flauwekul, Patrick. Jij kunt veel groter worden met je poëzie. Besef je dat? Maar er zullen altijd mensen zijn die je willen tegenhouden. Kapers op de kust van je literaire ambitie. Bewapen je."
 

woensdag 6 september 2017

Nachtprater #2

"Het boek leest als een film noir." - John Brains

"Misschien geen grote literatuur - dat zal Vanlerberghe zelf ook niet beweren - maar hij durft wel experimenteren met taal en vorm." - Suiker

Plannen op lange termijn vind ik irrelevant. Je hebt geen verre toekomst als kanker in je familie woont als een met zijn hotelkamer vergroeide resident, die het zich jaren geleden gemakkelijk heeft gemaakt en in de verste verte niet van plan is om uit te checken. Een ongenode gast die ons af en toe op een zondags familiebezoekje trakteert. In vol habijt. En de angst voor zijn komst gaat nooit weg. De symptomen duiken overal in mijn lichaam op. De hypochondrische waanzin waait over de dorre toendra die mijn kennis over de wetenschap is. Een hysterische superstorm zonder weerga. En hoewel dokters een aardig centje verdienen aan mijn paniekerige bezoekjes aan hun praktijk, ben ik enkel nog welkom omdat ze in principe en bij wet geen patiënten mogen weigeren.

dinsdag 5 september 2017

Capriolen

We gaan niet naar de stad,
wij zien het groter dan dat,
maken van deze plek een hart
om weer deel van uit te maken.
En dan weer weg.

Elke glimlach op verpakking,
en de tronies in het zand,
en jij dan steeds bij me,
bij verval, bij angst, bij strijd.
Brede grijns,
helemaal terug in de tijd,
mijn hele leven lang,
zonder celgenoot.
Wat als we wegkijken?

Het alziende oog liegt nooit,
laat je minnaar niet gaan.
Streel je dijen, geef je ogen de kost,
ik ben de enige, ik ben de eenzame.
Beheers me en troost me,
ik geef liefde en respect.
Wij twee in bed,
eerst ik, dan jij erbij,
van tijd bevrijd.

Tijdloos als een gebroken horloge,
je komt naar mij
om me te weerstaan.
Zoek me, verzet je,
alles komt goed.
De mooiste boot
die je ooit.
Wie van ons aast op wie?
Vind me, verzet je niet,
alles komt goed.

Niemand die zoekt,
die het wat kan schelen.
Verspilde liefde regent
uit een treurige wolk.
Je nam mijn hart en mijn ziel,
liet een woestenij achter.
Het doet geen pijn, dus juichen we maar.
Maar ik ben getrouwd met je elegantie.
Geef me een gitaar
en ik bezing je net als vroeger.

Als dingen tot leven komen,
zweer ik geweld af.
Persoonlijkheid als littekenweefsel,
subtiel als een leeuwenkooi.
Voel de warmte van mijn oprechtheid,
laat ons hand in hand
nieuwe vrienden maken.
Doe iets met je tijd, geef betekenis.

Er zijn er die god vinden
voor ze sterven,
maar de sterren
zullen we omleiden
door de ruimtes
tussen je ogen.
Zolang onze lichamen
maar overblijven.
Dus blijf nog even,
we moeten nog vrijen.

Het is te laat om vast
te zitten in onszelf.
Je houdt van een ander,
was het maar anders,
kon ik ook maar veranderen.
We maken tijd en gaan op zoek.
Acclimatiseer, wandel
samen aan het meer.
Het is te laat.

Is dit ons lot,
geen tijdsbesef
van in het begin.
Ze zullen je aanstaren
met kille harten.
Toch zetten we voort,
stellen hartzeer uit.
Bloed op het strand.

Een boot. Hij trekt je aandacht.
Trage slapende wanhoop.
Je oefent interactie,
houdt hem stevig vast.
Kon dit maar voor altijd.
Maar hij is er niet meer.
Hij zou bezwijken aan
wat je niet zag.
Hij ziet te graag
wie je nooit was.
De zeepbel staat op springen.
Je kan niet weg.

Vrij vertaald uit de lyrics van Antics, het tweede studioalbum van Interpol, uit 2004.

vrijdag 1 september 2017

Nachtprater #1

In de aanloop naar de boekvoorstelling van Nachtprater op 16 september om 14u30 in de Standaard Boekhandel op de Schoenmarkt in Antwerpen, verschijnt er om de zoveel dagen een snipper op mijn blog. Beginnen doen we met:

"Vrouwen", zei vader op zijn eerste heldere dag na het alcoholinferno waarin hij als gevolg van het bedrog van moeder was weggegleden, "zijn bedrieglijke schepsels. Ze glimlachen eens lief, veroveren je hart, zuigen je leeg en kruipen met een andere man in bed nog voor je 'In goede en kwade dagen' kan zeggen." Hierop greep hij reflexmatig in het ijle. De fles hadden we voor hem weer verborgen.

zaterdag 26 augustus 2017

Flavours of the month

Lots of new post-punk to get really excited about. Lucky me. There's The Horrors, who continue to follow the road they took with 'Still Life', there's Protomartyr, Makthaverskan, and of course the Belgian kings of this month's list: Fornet, young rockers who've clearly listened to The Fall. Like a lot. The War On Drugs has recently released their new album and it's the perfect soundtrack to a lazy summer's day when the only thing on your mind is doing nothing at all. I've made many discoveries this month, the most thrilling of which are Have You Ever Seen the Jane Fonda Aerobic VHS? (yes, this is the name of a band), Wand, ORB, Anatole, PALE | SEAS. Oh yes, and we're all very excited that Steven Wilson is back, aren't we? The new Triggerfinger sounds less like arena rock again. Back to their roots. Great. Too bad they practically copied the main riff from a legendary post-punk song. Can you guess which one? (Of course you can, it's that obvious.)

  1. Fornet - Erase
  2. Have You Ever Seen the Jane Fonda Aerobic VHS? - Magic Swimming Pants
  3. The War On Drugs - Pain
  4. Radiohead - Man Of War
  5. Makthaverskan - In My Dreams
  6. Protomartyr - My Children
  7. Broken Social Scene - Vanity Pail Kids
  8. The War On Drugs - Strangest Thing
  9. Hypochristmutreefuzz - Clammy Hands
  10. Prophets Of Rage - Living On the 110
  11. Steven Wilson - Refuge
  12. Foo Fighters - The Sky Is a Neighborhood
  13. Wand - Bee Karma
  14. Queens Of the Stone Age - The Evil Has Landed
  15. Anatole feat. Olafur Arnalds - Like Deep Water
  16. Hong Kong Dong - Touching Underwear
  17. ORB - You Are Right
  18. The Horrors - Something To Remember Me By
  19. Protomartyr - A Private Understanding
  20. Nine Inch Nails - Less Than
  21. Starsailor - Listen To Your Heart
  22. PALE | SEAS - Someday
  23. Nothing More - Just Say When
  24. Delta Crash - Groke
  25. Do Make Say Think - Bound and Boundless
  26. Destroyer - Sky's Grey
  27. Mutemath - War
  28. Triggerfinger - Colossus
  29. Shout Out Louds - Porcelain
  30. LCD Soundsystem - Tonite

zondag 20 augustus 2017

Hades

Gradaties van verveling
lopen lukraak over straat.
Hoe lang nog voor
een eerste blijk van leven
in comateuze ogen.
Hoe lang nog dolen
in deze krimpende biotoop.
Het water dient ververst,
de groeven gladgestreken.
Een simulatie van een simulatie,
het dagelijkse decor
waar onze passies beteugeld,
                    onze lusten genormaliseerd,
                             onze fetisjen gedemoniseerd.

Ze ziet een grote witte hengst in de gang,
en hij spookt als een demon achter het behang.
Een uil woont in zijn romp,
zijn ribbenkast een kooi.
Weefsel houdt hem op zijn plaats,
onderhuids zeewier in plaats van veren.
Hou hem tegen. Hij haalt het bloed
en de clous onder onze nagels vandaan.
Hij huilt naar een kazige maan
en verloochent elk bestaan
dat huichelaars bijeen hebben geschraapt.
Maakt dat hem zuiver op de graat?
We moeten wandelen met dinosaurussen
en zwemmen met de leviathan.
We zijn strijders zonder maagden,
we spijzen zonder magen,
vergrijzen in een kamer
waar de tijd ons vastgenageld.
Leven op de pof,
beven met de knieën in het stof,
streven naar een alomvattend
schema als een kader voor de regels
bij elkaar gefantaseerd
door een fantast die beweert
dat hij het leven heeft verbeterd.

Maar wij, wij vliegen in de drank,
de toog staat ermee blank.
We zwelgen in de nacht
tot onze lever het begeeft.
En elke morgen landt
een arend op onze vensterbank,
plukverse lever in de snavel.
Wij zijn een omgekeerde Prometheus.
Elke ochtend hees van de beloften
die we prevelen tegen ons spiegelbeeld.
We keilen rotsen naar beneden,
geraken van onze wijn niet af.
Een keelgat als een metrotunnel,
dát is onze straf.
En het vat is nooit af.

maandag 14 augustus 2017

Poëziebus 2017 - België


Vandaag steken we de grens over en rijden we door naar het kloppende hart van België en de kloppende wonde van Europa: Brussel. In deelgemeente Sint-Gillis houden we halt. Het verschil in moderne architectuur doet haast pijn aan de ogen: de gedurfde visie in Nederland versus de lelijke ongeïnspireerde kantoorgebouwen in Brussel. Met de bus in het centrum van Sint-Gillis is een hel, zeker in de centrale straat, waar we de tram ophouden. Maar de Brusselse charme toont zich al gauw in al haar kleuren. Eten doen we op het volkse parvis. Op de rotonde is er dan ook de uiterst charmante en omstreden penisgraffiti. Daar op de hoek aan een veel te klein tafeltje slechte koffie drinken, dat is couleur locale. Arthur en ik verkennen deze multiculturele mierenhoop, terrasje in een art nouveau bar, tweedehandse Balzac kopen, zuchten bij de hoeveelheid peuken in een bloemperkje (zo weinig groen, dit moet wel België zijn), en de toerist uithangen bij het stadhuis en de Hallepoort, dat allemaal tegen een steeds afnemende kakafonie van stadsgeluiden, die tegen de late namiddag even loom worden als het zomerse ritme van een metropool. Vandaag ben ik verliefd geworden op Sint-Gillis. Zo verken je deze gemeente het best: volledig gewenteld in onthaasting.


Bij het wachten op de Poëziebus, die ons zal ophalen in het midden van een drukke baan, houden we een feestje op het trottoir, we versperren de weg en een oude man vraagt in het Frans of we de nieuwe revolutie voorbereiden en of we ons daarmee willen haasten. Held. In een zomerbar in de schaduw van de basiliek van Koekelberg, Bar Eliza, performen de busdichters elkaars teksten voor het Brusselse publiek, wat vaak tot een verrassend effect leidt. Geweldig om de Kempische dichteres Sam in het West-Vlaams te horen rappen. Kay en Marjan trokken dan weer het publiek in en schreeuwden onversterkt elkaars teksten bovenop een wiebelend tafeltje. En om het met de woorden van Philip Volckaert te zeggen: vanavond was het niveau van de poëzie hoger dan de basiliek. Au revoir, Bruxelles!
9/8 Diegem

Op de uitgestrekte Grote Markt van Sint-Niklaas staat Het Woord. En dat is exact wat we hier in het Waasland komen doen. Met Marjan en Martin maken we een filmpje aan het standbeeld van Sint-Nicolaas, met een nogal controversiële boodschap. Perfect.



Cissy geeft vervolgens een werkwinkel over The Last Poets, die ons het vuur der inspiratie inblazen. We doen aan automatic writing en via de 'mooiste zin' uit die tekst - "Alles lijkt hier zo Weens, zelfs het gebrek aan Sachertorte" (geïnspireerd door wat Gerard me vlak voor we aan het schrijven gaan weet te vertellen) - levert dat in mijn geval uiteindelijk onderstaande tekst op:

ER LIGT IETS OP MIJN MAAG

Sachertorte, verbied het!
Een schijf mierzoete drek,
zwart als de ziel die je aan
de duivel verkoopt om
deze zogenaamde lekkernij
door je strot te rammen.

Korrelig, smeuïg,
kwelgeest van tong en tanden,
kaapt je hart, je brein, je darmen.
Wat eruit komt aan de andere kant
lijkt minstens even vies, alsof
je spijsvertering gewoon een spiegel is.

Embleem van consumptie,
mascotte van het kapitalisme,
patroonheilige van kitch, ersatz, fake,
opgeklopte modder voor toeristen.
En weet je wie er ook uit Oostenrijk kwam?
Adolf Hitler!

Sachertorte, misplaatst verlept gebak,
misbaksel uit de Biedermeier, luchtig vergif en platte kak.
Weer het uit onze winkels, die rotzooi komt ons land niet in.
Verbrand nog gauw alle voorraad. Meteen de hak erin.

Arno leert ons theatraal performen en Daan ons intertekstueel schrijven. 's Avonds storten we ons met al ons enthousiasme op het podium. Op vaak geniale manier dagen de podiumdichters zichzelf uit om uit hun comfortzone te stappen, een opdracht die ze met alles wat ze hebben omarmen. Marjan nodigt een moedige man uit op het podium voor wat interactieve poëzie over ananassen. Hidde kleedt zich uit tot op zijn onderbroek. Charley gooit literatuur op de grond. Arno stelt ongemakkelijke vragen aan het relatief verkrampte publiek en scandeert: NIETS! NIETS! Petra doet Arno Moens na. Jeroen samplet alle dichters in een totaalgedicht van de avond. De kwaliteit en het experiment fluiten ons om de oren, maar daar zat een deel van het publiek, en met name enkele bestuurders, niet op te wachten. Het waren vooral het niet aflatende enthousiasme en de weinig comformistische teksten en manieren van performen die hen voor de borst hebben gestoten. Onbewust tegen schenen schoppen, ook dat is poëzie, en dat is poëzie altijd geweest. En iets zegt me dat Sint-Niklaas onze passage niet zo gauw zal vergeten. In Leuven zoeken we de kroegen op en rond de Oude Markt op en gaan we dansen. Despacito. Yolo en zo.
10/8 Leuven
Moomer Foto

De Kempen zien we wel van héél dichtbij wanneer we ons met de bus vastrijden in de natuur rond Herentals, terwijl reeën hun toevlucht zoeken in de bosjes. Met de bus draaien op de smalle wegjes is een hele opgave, maar Bassie gooit het roer om en vaart ons veilig naar woonzorgcentrum Vogelzang, als de pro die hij is. Na een les tai chi van Stanislaus is er de vertederende uitdaging van op te treden voor bejaarden. Stanislaus, Gerard, Martin en Joz zingen Rotterdamse en Antwerpse volksliederen op de afdeling demensie en na afloopt knijpt een bewoner van deze verdieping in mijn hand terwijl ze me vertelt dat als iedereen zoals deze vier heren was, de wereld veel mooier zou zijn. We eindigen de dag met een stevig potje poëzie op het binnenplein van CC 't Schaliken, aan de Grote Markt. Iris Wynants en Jef Louisa Versmissen zijn de plaatselijke dichters van dienst en samen met Sam, Daan en Eline representen ze de Kempen als eindbazen. Arno en Charley doen het samen in een flirterige en immer absurde dialoog, en Heidi brengt haar tekst ommuurd door het publiek. We bollen naar Antwerpen, koning van de wegenwerken. Daar strompelen we naar de Ossenmarkt en vormt Kassa 4 een mooi beginpunt van een geïmproviseerde kroegentocht. Sekerda.
11/8 Antwerpen

Sint-Truiden ligt in de fleurige Haspengouw en is onze voorlaatste stop. Bovenop de Tiensevest ligt 't Zoutkist in het groen, met op de gevel Lotte Dodions gedicht 'Spraakwater'. Na wat rondhangen in koffiehuizen en tussen de historische torens aan de Grote Markt geeft Joz Knoop zijn workshop over het 'jozzonet', de dichtvorm die hij heeft ontwikkeld. Zelfs Drs. P. schreef er één!

En zo schrijf ik eindelijk mijn eerste jozzonet, waarin traditioneel enkel de middenste regel uniek is, en de eerste en de laatste dezelfde zijn, de tweede en de voorlaatste etc. Probeer het zeker ook eens. Deze gaat over hoe er over vluchtelingen wordt gedacht, vroeger en nu, en hoe mensen niet zien dat ver van ons bed bombarderen alles voor iedereen eindeloos erger maakt.

Help een vluchteling,
ze hebben het nodig.
Zoveel levens verwoest.
Boomerang trefzeker als een volta.
Zoveel levens verwoest...
Ze hebben het nodig!
Help! Een vluchteling.

Aan spelling mag er niet worden gesleuteld, wél aan typografie en zinstructuur. Daarom is mijn tweede probeersel geen echt jozzonet, enkel wanneer je het hardop leest:

Ik wil verandering.
Democratie ondermijnt
de garantie van vrede.
Ongewenste elementen gaan we weren.
De garantie van vrede?
Democratie ondermijnd:
ik wil verandering!

Rond het thema muziek brengen de dichters strakke en originele uitvoeringen van hun werk. Jeroen geeft een brief in een gesloten envelop aan een dame uit het publiek, die even buiten moet gaan staan terwijl hij deze tekst brengt. Ze mag hem pas morgenvroeg openmaken. Marjan en Sam dichten tussen radioflarden door en gooien elkaar een glasvol water in het gezicht. Eline brengt een tekst over haar affaire met Jack Daniels, terwijl ze een voetbad neemt, Charley neemt later een slot van datzelfde water. Jee Kast nodigt Margot van Stampmedia uit op het podium, en later vraagt Siebrand of ze zelf iets wil brengen. Joz trakteert ons op een serie teksten gebaseerd op het werk van de Canadese band Bloemfontein. De sfeer is uitgelaten en dat zetten we verder in het jeugdcentrum waar we overnachten, met een hip-hop- en ravefeestje. De laatste avond. Het einde is in zicht.
12/8 Sint-Truiden

Busflard:
Het wordt tijd om naar Leiden te verkassen,
want in Sint-Truiden, daar gooien ze met tassen.
Er is bier en whisky, tijd om te brassen.
Geen TL op een feestje, wij verpoepen hier en masse. 

Antwerpen kijkt door een regenboogbril vandaag. De Gay Pride lokt heel wat volk. Zo ook wij in de zomerbar van het middeleeuwse kasteel Het Steen, aan de Schelde. Het afscheid naakt en de busdichters beseffen dat, geven nog één keer het beste van zichzelf, naast een hele resem gastdichters en het kleinkunstduo Tegen Beter Weten In, met hun hilarische teksten en ontroerende liedjes. We huldigen ook onze 2000e liker, dat was Jochen De Bock enkele maanden geleden. Hij krijgt een mooi prijzenpakket en wat podiumtijd. Als Felix Sandon is hij namelijk zelf dichter. Jitse Verschueren heeft een jurk aangetrokken voor zijn 'classic' over 'den Barrie'. Erg grappige afsluiter van een Antwerps middagje poëzie, en tevens ook van tien dagen op tournee doorheen de Lage Landen. Dan is er het onherroepelijke afscheid. Verschillende dichters reizen naar huis na ons laatste avondmaal. Een kleine groep eindigt in schoonheid in 't Zeezicht, een legendarisch café op de Dageraadplaats in Zurenborg. En na nog een laatste hotelnacht ga ik toch maar eens naar huis. Dikke pluim aan Irene Siekman en aan alle busdichters, lokale partners, gastdichters, crew, waaronder snelwegheld Bassie. Laat het terugblikken beginnen...
14/8 Berchem (aka home)
 Moomer Foto

Poëziebus 2017 - Nederland

De derde tournee van de Poëziebus zit erop! Tien dagen, tien steden, tien haltes. Tijd voor een overzicht, een soort van reisverslag, met hier en daar ook teksten die ik schreef tijdens workshops. Enjoy!
Foto: Theo Huijgens

Derrel, beschermheidene van de Poëziebus, blaas ons van op uw wolk van seks, drugs en rock'n'roll de wind in de rug, of tegenwind, zo je wil, plaaggeest en kwelduivel die je was, niet dat stuurman Bassie ons niet moeiteloos door de wildste wateren kan loodsen, draadgelokte temmer van Maas en Waal, Schelde en Zenne, E17 en A7. Ik zie je nog zitten in de zandbak van Bouckenborgh. Op de laatste dag van de eerste rit. De Rel. Je was er helemaal klaar mee. En Jan, je döppelgänger, had zich al een Derreloutfit aangemeten, compleet met t-shirt van Uriah Heep. Je leerde me zoveel dichters, onverlaten, halve zolen en zielsgenoten kennen aan jouw kant van de grens. En straks zie ik ze bijna allemaal terug in Rotterdam. Poëziebus, goede reis!
4/8 trein naar Rotterdam

Busquote: "Schrödingers Kak" (Hidde Moens)

De schok! De bus is niet meer knalrood, maar groen.
4/8 Schouwburgplein, Rotterdam

Diana en Jana verzorgen de kick-off van de Poëziebus in de Rotterdamse Schouwburg. Punk & genocide. Meer moet dat niet zijn. Daarna is het of zonnen onder de grote rode lantaarns, net grijparmen uit een film over robots, of een van de vele workshops volgen. Ik kies voor die van Gorik: podiumtechnieken gekruid met wat impro. Zeer geslaagd. Vrijdagmiddag ontpopt zich stilaan tot vrijdagavond. Rotterdam, die futuristische korf die gonst van de bedrijvige bijen, is klaar voor een avond interactieve poëzie, gebracht op het scherp van de snee. Al die dichters, in zoveel smaken en maten. Elton, Lea, Gijs, Dean, Menno, Marijke, Sven. Het is een prettig weerzien. Nu nog de namen van de busdichters van buiten leren.
4/8 Schouwburgplein, Rotterdam

Foto: Look J. Boden

Busquote: "Dan vernoemen we het stompje naar Daan." (Gorik Verbeken)

Heidi verjaart en in de artiestenlobby zingen vijftig dichterskelen Happy Birthday. Daarna koppel ik mensen uit het publiek aan dichterduo's, die hen meenemen naar geïmproviseerde podia (Keukentrapje, Pallet, Bierkratje, Touw...) op het plein, steeds met een interessante uitdaging. Op het grote podium strijden ten slotte vier ploegen voor De Gouden Wisselpriem in een Steekwoordentournooi waar de stukken vanaf vliegen, onder de alziende ogen van Sylvia en Edwin, en met Tim als tijdsbewaker. Zo is er de koortsmeetsysteemstrook, en Keets nogal aparte kruidenrek. Wat een wilde wedstrijd... We kunnen het allemaal heupwiegend van ons afdansen in het legendarische poëziecafé, met DJ Body Mass Index.
4/8 Rotterdam

Busquote: "Heimlicher vorm van interporn" (Charley El Ranzino)

In de Witte de Withstraat, waar we met hippe neonslogans om de oren worden geslagen, schreeuwt elke bar om ter luidst: kom je bij ons zat zuipen, wij zijn cooler. We trotseren een enorme massa feestgangers, een hele uitdaging voor mijn gewonde teen, en na gesprekken die ons termen als 'fantoomfijn' opleveren, keren Arthur en ik hotelwaarts, over de brug, doorheen het maritiem museumterrein, voorbij de man zonder hart, oude scheepskranen en partyboten. Klaar voor de nodige nachtrust.
4/8 Rotterdam

Busquote: "Ben jij iemand die hard met zijn voeten gesticuleert?" (Gert Vanlerberghe)

Onderweg naar Leiden baart een hoogstaande brainstorm op de achterbank onsterfelijke catchphrases zoals 'cloaca' (met als afgeleiden 'dans de clo-haka' en 'Also Sprach Kloakus') en 'Leiden Centraal'. Leidense dichters nemen ons mee naar pittoreske plekken zoals de molen en het Museum Volkskunde, waar de dichters flashmob poëzie brengen. Ook Rik Van Boeckels superhit 'Beweeg Als een Strateeg' mag daar niet aan ontbreken. We rijden naar het noorden van de stad, waar de bomen gezichten hebben. In de tuin van een theehuis niet ver van de moskee blikken we het tweede filmpje in de Tilburgse reeks 'Waar is Martin nu?' in, waarbij de Leidense Martin de Tilburgse Martin de mond snoert. Anne Sytske Keijzer introduceert ons in de wereld van de klassieke Chinese poëzie en leert ons hoe bamboe als metafoor dient voor flexibiliteit.

Busquote: "Mi Ping was een voorbeeldig ambtenaar die ver weg bleef van corruptie. Dat kan niet over Ka Ching worden gezegd." (Gorik Verbeken en Gert Vanlerberghe)

Maartje Smits laat ons kennismaken met C.A. Conrad, activistisch dichter, en enkele nogal bijzondere dichtersrituelen.

Schrijf zelf een ritueel: 
Laat iemand je polsen en enkels achter je rug samenbinden en kruip enkele uren over je buik. Als een naaktslak. Probeer enkele eenvoudige handelingen. Doe het licht aan en uit. Zet de radio aan. Bereid een eenvoudig ontbijt. Schrijf met een pen in je mond de instructie om je weer los te maken. Zonder je af en schrijf met je nog pijnlijke polsen je ervaringen bij dit lesje in nederigheid op.

Het wordt een wedstrijd in om het meest absurd. Charley wil zijn tepels en geslachtsdelen met zegels afdekken en Gerard spookfietsen op de autosnelweg. Het historische centrum van Leiden staat helemaal in het teken van De Stijl. Op de monumentale Korenbrug, over de Nieuwe Rijn, wisselen de dichters elkaar af. Zo ontketent Giovanni een storm terwijl donkere wolken zich boven Leiden centraal verzamelen. Met Riks meezinghit en Kay Slice' vlijmscherpe rap wordt het zelfs een euforisch feestje op de brug. Al wordt de poëzie af en toe verstoord door een dissonante fanfare, de sfeer zit er stevig in en al gauw schijnt de zon. 's Avonds belanden we in de kroeg, waar we het glas heffen op Jeroens verjaardag, en Rik en Jaap me de halve geschiedenis van Leiden uit de doeken doen. Jaap wandelt me zelfs naar de burcht. Best indrukwekkend.
5/8 Leiden

LEIDEN CENTRAAL! LEIDEN CENTRAAL! LEIDEN LEIDEN LEIDEN CENTRAAL!

We doorkruisen Noord-Holland en de Afsluitdijk voert ons over de Waddenzee. Bij het monument in het midden van de dijk maken we een groepsfoto op de rotsen. En zo belandt de Poëziebus in Friesland. In de voormalige gevangenis van Leeuwarden volgen we workshops. Daarna sleffer ik wat door het slaperige stadje, met Slauerhoffs geboortehuis. 's Avonds ligt er een grote cirkel (het Touw uit Rotterdam) op de binnenplaats van de gevangenis, waarin stevige porties poëzie worden geserveerd, in samenwerking met gitarist Ruben Bus. Gorik verzorgt de slotshow met een smakelijke en tintelende comparatieve literatuurstudie. Daarna duiken we het Friese nachtleven in. We kruisen een zestiger in hotpants en voor het stadhuis laten we ons wegjagen door de lokale hangjongeren omdat ze ons 'kankerirritant' vinden. In kroegen en clubs vieren we Arno's kwarteeuw, en de jarige wint achter de toog een drinkwedstrijd tegen de werkneemster van de week. We laten nog het hele danscafé POËZIE! POËZIE! scanderen en verdwijnen in de nacht. Slapen doen we in de bajes. Net iets voor gajes.
6/8 Leeuwarden

Foto: Vincent Schiphorst

Onderweg naar Zwolle ontstaat er een spontane cypher in het midden van de bus. Siebrand zorgt voor de beats. Zwolle ligt in Overijssel. We ontmoeten er lokale jazzmuzikanten en kunstenaars, waaronder commander-in-chief Ronald Westerhuis. We verlaten zijn kunstatelier, een universum op zich, amper, want buiten wemelt het van de dinosaurussen. Maar er is catering, waaronder een heus drankorgel.

Workshop Eline:
De onzichtbare termieten krioelen in mijn lijf, het gonst in mijn hoofd, het zoemt, het bolt, het bijt. Mijn hoofd een kleurrijk canvas in beweging, hersensprokkels verlucht met sierlijke kronkels, tierlantijnen, hoge golven onderhuids als accessoires van dit Nieuwe Lijden. Een onderbewustzijn in beweging, een korrelige kosmos verdeeld door penseelstrepen. Tussen mijn huid en vlees zit een besef gevangen, zoals een oorworm tussen papier en glas op een reclamebord voor strandkledij op de metro, of pakweg een kunstwerk in Zwolle. Het zit klem, kan zelfs niet surfen op de conjunctuur. Muurvast, morsdood, maar alweer vele miljoenen rijker.

Een jazzband installeert zich in een van de loodsen en we maken er een broeierig jazz-, woord- en dansfeest van, en dat zijn alleen nog maar de repetities. 's Avonds wisselen twee jazzformaties elkaar af, en de combinaties tussen muziek en woord worden steeds opzwepender. Zwolse rapper Sinnic brengt een eerbetoon aan Chester Bennington, voorafgegaan door een minuut stilte, en Heidi neemt haar dochter en een nichtje mee op het podium. Samen met Cissy en de band creëren ze een speels nummer over ijsjes. Kay en Jooz geven een absolute killershow terwijl het publiek uit hun dak gaat. De afsluiter is voor Charley, wiens typische 'boomgebaar' zo populair is geworden dat heel het publiek het nabootst. Wat een bijzonder geslaagde avond met veel volk en een uitstekende sfeer. We hebben niets van deze hanzenstad gezien maar waren wel op the place to be: Raw Space. 
7/8 Zwolle

De Poëziebus steekt de IJssel over en verlaat dit land waar ooievaars heersen. De Poëziebus steekt nog heel wat andere rivieren en zowat heel Nederland over en zo arriveren we in Breda, waar een konvooi van oude bekenden op ons wacht, waaronder Nick J. Swarth, koning van de Tilburgse underground.

Slogan / Cultuurshock van de dag: "Wie in de zoon van God gelooft, heeft eeuwig leven." (langs de weg bij Gorinchem, hardcore bible belt)

Op het Haveneiland, een vervallen industrieterrein, hebben een handvol artiesten een alternatief bedrijfspark bij elkaar geïmproviseerd: Stek. Onze dichters werken samen met een hele resem ondergrondse artiesten. Performers, muzikanten, regisseurs en busdichters slaan de handen in elkaar. En het resultaat getuigt van vernuft en orginaliteit. Cissy is weer kind en morst een Barbapapa op een groot stuk papier. Joz deelt zichzelf pauzes tussen vuistslagen toe. Ad metst de voeten van een dichtende Daan in met natte bladeren. Heidi toont dat schelpen uit laarzen schudden en ze daarna stuk trappen de perfecte metafoor is voor oordelen. Dada Trex legt Kay Slice op de pijnbank. Hidde prostitueert zich met zijn woorden in een hippiebusje. Petra en Shanna zoeken het in de elektronica van Underground Tacticz. Walther dicht over een man met meerdere edele delen. Charley verzorgt de slotperformance met een loop station feestje waarbij hij het publiek laat scanderen. Van die legendarische avonden dus.
8/8 Breda

 

MEEEEEER ZON! MINDER POLITIE! MEEEEEER ZON! MINDER POLITIE!

donderdag 3 augustus 2017

Agenda najaar 2017

Het podiumjaar is mooi opgesplitst in de periode voor en die na de Poëziebus, de tien dagen dat 24 dichters, een crew en mijzelf als host de Lage Landen doorkruisen en daarbij tien steden aandoen. Na 'de bus' komen er nog heel wat interessante optredens aan, onder meer met Hersencellen en Veelvraat, alsook een waaier aan edities van Ballonnenvrees, waaronder de 50e. Heel wat om naar uit te kijken dus. Een overzicht:

Augustus

4 augustus 2017, 19u30 - presentatie van Poëziebus: Rotterdam, Schouwburg, Rotterdam (NL)

5 augustus 2017, 12u - presentatie van Poëziebus: Leiden, Stationsplein en Koornbrug, Leiden (NL)

6 augustus 2017, 20u - presentatie van Poëziebus: Zwolle, Rawspace, Zwolle (NL)

7 augustus 2017, 20u - presentatie van Poëziebus: Leeuwarden, Blokhuispoort Bhp, Leeuwarden (NL)

8 augustus 2017, 20u - presentatie van Poëziebus: Breda, STEK, Breda (NL)

9 augustus 2017, 20u - presentatie van Poëziebus: Brussel, Bar Eliza, Brussel

10 augustus 2017, 19u30 - presentatie van Poëziebus: Sint-Niklaas, Foyer Stadsschouwburg, Sint-Niklaas

11 augustus 2017, 20u - presentatie van Poëziebus: Herentals, Grote Markt, Herentals

12 augustus 2017, 19u30 - presentatie van Poëziebus: Sint-Truiden, 't Zoutkist, Sint-Truiden

13 augustus 2017, 14u - presentatie van Poëziebus: Antwerpen, Zomerbar HETSTEEN, Antwerpen

14 augustus 2017, 20u - BarVIZart Night @ Chillrijk Zomerbar, Park Van Eden, Wilrijk - met Jitse Verschueren, Marjan De Ridder, Willem Magits... 

19 augustus 2017, 20u30 - met Michiel Geluykens, Café AMI, Antwerpen

23 augustus 2017, 20u - met Michiel Geluykens Band op ART Stage, Cultuurplein, Mechelen - met Weer/Woord en Voskov

27 augustus 2017 - Veelvraat op YoYoGi, Rivierenhof, Deurne - met Borokov Borokov, Gebroeders Vanderstraten, Ballet Workout...

31 augustus 2017 - BUT Film Festival, Nieuwe Veste, Breda (NL) - met Tim Albus en Andrew Cartwright

September

2 september 2017, 20u - Hersencellen op 36 Uur Kinky Star, Kinky Star, Gent

9 september 2017, 19u30 - Spuigat Bands & Poetry, Spui, Den Haag (NL) - met Gully Flowers, Crustenunie, Daan Taks... (privé)

10 september 2017 - met Poëziebus op UIT-Markt Rotterdam, Rotterdam (NL) - met Sven de Swerts, Philip Volckaert, Rik van Boeckel...

11 september 2017, 20u - You On Stage, Kavka, Antwerpen

16 september 2017, 17u - Union Block Party, Grote Pieter Potstraat, Antwerpen - met Moyson-in-Spee, Buscemi, Sven Van Hees...

16 september 2017, 14u30 - Boekvoorstelling Nachtprater, Standaard Boekhandel Schoenmarkt, Antwerpen - met Tegen Beter Weten In en John Brains

17 september 2017, 13u - Poëzie Onder Stoom, Stoomcentrum Maldegem, Maldegem-Eeklo - met John Brains, Marjan De Ridder en Ulrike Burki

18 september 2017, 20u30 - op de open mic van 't Verloren Ei, Thalassa, Sint-Niklaas

23 september 2017, 15u30 - Poetry Slam Bi Curious, 3hoog, Leuven - met Kristien Spooren, Maya Wuytack, Jana Miah...

24 september 2017, 11u - Antwerp City Drops, Antwerpen

28 september 2017 - Leuvense Voorronde BK Slam Poetry, OPEK, Leuven

29 september 2017, 20u - Ballonnenvrees, bibliotheek Mechelen - met Didi de Paris, Runa Svetlikova, Merlijn Huntjens...

30 september, 13u - Pleinklap, Munthof, Antwerpen - met Raymond van het Groenewoud, Slongs Dievanongs, Jeroen Olyslaegers...

Oktober

4 oktober 2017, 19u30 - Ballonnenvrees, 't Werkhuys, Borgerhout - met Alyssa Gonzalez, Miksi, Olivia-Fay Verschueren...

7 oktober 2017 - Hersencellen, Leescafé Chez Thomas, Oostende

21 oktober 2017 - Met Veel Gusting, De Groene Waterman, Antwerpen - met Gust Peeters, Yannick Moyson, Dorien De Vylder...

25 oktober 2017, 19u30 - Veelvraat op Ballonnenvrees, De Kleine Hedonist, Antwerpen - met Liesbeth Dylst, Petra Van Den Berghen, Jitse Verschueren...

November

1 november 2017, 19u30 - 50e Ballonnenvrees, De Kleine Hedonist, Antwerpen - met Butsenzeller, Dichtatuur, Yousra Benfquih...

9 november 2017, 20u30 - De Piano Heeft Gedronken, Pianofabriek, Sint-Gillis

25 november 2017, 20u30 - De Sprekende Ezels, De Warande, Turnhout

Foto: Moomer Foto

woensdag 26 juli 2017

Flavours of the month

It's been a while but here's another list of remarkably good singles, the ones that colour this summer, provide it with a great soundtrack. As for the more obscure stuff, I'm mainly indebted to the excellent music blog Dansende Beren. Do check them out!
Radiohead takes us back to their OK Computer period with two beautiful singles, one of which has reached the top of this monthly list. Other well-established artists are back with a new single as well: Björk, The Black Angels, Nine Inch Nails, Grizzly Bear, UNKLE, Depeche Mode, Broken Social Scene, Liars, and the biggest surprise of all, Starsailor's comeback. As for Belgian stuff, don't miss out on Hypochristmutreefuzz, Drum Drum Dance Dance, Kapitan Korsakov, Pascal Deweze. There's also a great deal of post-punk in this list: Protomartyr and Lød are definitely worth checking out.

  1.  Radiohead - Man Of War
  2. Do Make Say Think - Bound and Boundless
  3. Björk - Notget
  4. Liars - Cred Woes
  5. Broken Social Scene - Vanity Pail Kids
  6. Mogwai - Coolverine
  7. The War On Drugs - Strangest Thing
  8. Hypochristmutreefuzz - Clammy Hands
  9. The Horrors - Machine
  10. Declan McKenna - Humongous
  11. Nine Inch Nails - Less Than
  12. Lød - Så Blå
  13. Protomartyr - A Private Understanding
  14. Depeche Mode - Going Backwards
  15. UNKLE feat. Mark Lanegan - Looking For the Rain & Eska
  16. The National - Guilty Party
  17. Algiers - Cleveland
  18. Oh Sees - Animated Violence
  19. Pascal Deweze - I Only Have a Yes For You
  20. Kapitan Korsakov - Rabid Ghawazi Shuffle
  21. Lee Ranaldo - New Thing
  22. Metz - Cellophane
  23. Radiohead - I Promise
  24. Benjamin Clementine - Ghost Of Aleppoville
  25. Downtown Boys - Lips That Bite
  26. Purity Ring - Asido
  27. Grizzly Bear - Neighbors
  28. Starsailor - All This Life
  29. The Black Angels - I'd Kill For Her
  30. Drum Drum Dance Dance - Holiday