dinsdag 27 juni 2017

Het waren mooie dagen


Daarnet schudde ik eens goed met mijn Moleskine boekje en deze apocriefe gedichten vielen er alsnog uit. Ze werden geschreven tussen maart en juni 2017, in Antwerpen, maar ook in Sicilië en Frankrijk.

Caffè Roma

De Italiaanse koffiehuisjes,
identiek authentiek,
goedkope cappuccino
van de hoogste kwaliteit.
De barman de vriendelijkheid zelve,
elke dag is het dag van de klant.
Een portie espresso die zelfs
een vingerhoed niet zou vullen,
bijna even veel zucchero,
vlak voor kantoor of
op elk ander uur van de dag.
 Dingen combineren waarin
Italianen excelleren.

Op de radio speelt een vergeten
lied uit de jaren negentig.
Het nummer zit aan het laatste refrein
wanneer ik raad dat ik naar
de Spin Doctors heb zitten luisteren.

Ontbijten als een prins behoeft
geen worstjes of omeletten,
noch bonen in tomatensaus.
Een cornetto, een espresso,
een gesprek en een handvol gebaren
volstaan. De Italiaanse zon doet de rest.

Een barokke levensstijl ontspringt
uit eenvoud. Less is more
en hoe in de laars een sleur
kan wedijveren met aberrante
avonturen elders.
Romantiek zit in routine,
een caffè in de ochtend,
een piazza in Palermo.

#YOLO

De meeste mensen weten zeker dat ze leven. 
Zolang je niet vraagt hoe, dat is hen om het even.
Ben jij de maatstaf waaraan iedereen zich meet,
geraak je snel verveeld, zijn ordinaire mensen voor je vreemden?

Gevangen in een plus ultra net voorbij mijn horizon,
je bent zo gulzig, ongeduldig.
In je streven naar meer leven
vergeet je haast te leven.
YOLO, maar vergis je niet,
de nadrukt ligt op 'live'.
De angst dat je een seconde verspilt,
die grijpt je naar je keel.
Ironisch hoe die schrik verlamt,
want je wil meer en meer.
Je arendsoog schuimt de verte af,
het nu zit in een blinde vlek,
de olifant, de plant die je vergeet water te geven.


Halcyon

Het is een paar uur rijden
van Brussel naar Parijs.
Dat betekent heel lang zwijgen,
zelfs voor jou.
Magnolia's in bloei
en buizerds in gebed.
Denk dat ik alle
rode wagens heb geteld.

Onderweg zijn,
dat is noodzakelijk lijden,
praten is al lang geen optie meer.
Nachten van voorbestemd goud
eindigen kniediep in de modder.
Geen hoogvliegers maar altijd
te dicht tegen de zon. Halcyon.
Het waren mooie dagen.

Open ik nog gauw een zakje
van vluchtige verwijten.
Bedrijven we de leegte
in Parijs.
Wie zal de tol betalen,
wie zit achter het stuur.
Denk dat ik alle
Poolse pick-ups heb geteld.

Onderweg zijn,
dat is noodzakelijk lijden,
praten is al lang geen optie meer.
Nachten van voorbestemd goud
eindigen kniediep in de modder.
Geen hoogvliegers maar altijd
te dicht tegen de zon. Halcyon.
Het waren mooie dagen.

Al die uren op de baan
en we vermoeden het bestaan
van wat wilskracht bij de ander.
Twijfel zwerft tussen tussen landen.
Zijn de wonden weer gelikt.
Ik kom eraan.

Onderweg zijn,
dat is noodzakelijk lijden,
breek het ijs, baar een begin,
en daarna meer.
Nachten van voorbestemd goud
eindigen kniediep in de modder.
Geen hoogvliegers die veilig
met de voeten op de grond. Halcyon.
Het waren mooie dagen.



Gatekeeper Dictatorship

In a house at the bottom of the sea
we revel in loneliness.
We drink coffee and stare
out of the window, pensive,
as clouds of fish drift by.
Someone somewhere is having
a whale of a time.
There's a message on the wall:
GILLROY WAS HERE
Our abode will continue to expand
until its roof caves in,
forever plagued by accelerated continental drift.
Castle walls and broken dreams.
We contemplate the myriad ways of
gatekeeper dictatorship.
The aboutness of our existence,
the gaze of millions,
our cry for help is televised,
liked, shared and ignored.
We exhale each other's simulacra,
invisible in a crowd
of stingrays, we are water,
watch how our self-awareness drowns.
Spectatorship, telemockracy,
a gallery of our poignant lack of privacy.
Chameleon fish adapting
to the colour of bills,
clown fish swimming in vicious circles,
loan sharks and seahorse seeking attention.
All eyes on us,
on our house at the bottom of the sea.

dinsdag 13 juni 2017

Nachtprater

Eind deze maand verschijnt mijn derde roman Nachtprater, de opvolger van Als een Ballon (2012) en Verdwenen (2015), bij Het Punt. Het boek is dan ook vanaf eind juni verkrijgbaar bij mij en via Uitgeverij Het Punt. Na de zomermaanden volgt er ook een officiële boekvoorstelling in de Standaard Boekhandel.

Patrick wordt geplaagd door insomnia, angstaanvallen en aanhoudende problemen in zijn familie. De emotionele muur die hij bouwt en zijn vele pogingen tot escapisme kunnen niet beletten dat hij langzaam maar zeker in wanhoop wegglijdt.

Tot hij de mysterieuze Marlies en de dominante pseudo-dichter Truman leert kennen. Na een wilde nacht in Rotterdam gebeurt het onvermijdelijke en leert Patrick een belangrijke les over zichzelf.

Nachtprater balanceert op de dunne lijn tussen waarheid en leugen, liefde en haat, en speelt met thema's als kanker, paranoia, borderline, misdaad, drugs en geweld.

De komende maanden zal ik ook op verschillende podia uit Nachtprater voordragen. Ook zullen verschillende exemplaren van de roman mee aan boord gaan van de Poëziebus.

8 juli: Spinyopaat op Drift, Breda (NL)
9 juli: Feesten in het Stadspark!, Antwerpen
13 juli: De Sprekende Ezels Deluxe, Leuven
19 juli: Gentse Feesten, Gent
!!! 16 september: boekvoorstelling Standaard Boekhandel, Antwerpen
29 september: Ballonnenvrees, Mechelen
4 oktober: Ballonnenvrees, Borgerhout
10 november: Boekenbeurs, Antwerpen 


zaterdag 3 juni 2017

Ballonnenvrees 2 juni 2017

Voor de zomer in alle hevigheid losbarst, deden we nog gauw een editie van Ballonnenvrees op 2 juni. Die vond plaats in het piepkleine maar gezellige Washboard Art & Jazz Café, in het Oud Zuid, tegenover dat witte gedrocht van het Nieuwe Justitiepaleis. Op een klein podium, omringd door tot de verbeelding sprekende schilderijen van Johan Gysels opende Gert Vanlerberghe met twee nieuwe gedichten, waaronder de tekst die hij voor het studententijdschrift dwars schreef. Jong woordtalent Lieze Denckens beet de spits af met een pakkende tekst over de aanslagen in de naam van god waar we mee rond de oren worden geslagen. Een andere tekst moest aantonen hoe saai de gemiddelde zwemles is. In een expressief vertolkte tekst gebaseerd op een theaterstuk van Dimitri Leue leerde ze het publiek dansen op woordscherven.
In zijn korte gedichten gaat Simon Van Den Bergh voor een originele insteek wanneer hij de vaak vreselijke actualiteit met het dagdagelijkse leven verbindt, zoals de verkoper van de nachtwinkel die je elke dag ziet, of grapjes maken in de Albert Heijn, of ouder worden. Singer-songwriter Stijn Charpentier was in een vorig leven een rapper en kwam helemaal uit Eindhoven aanwaaien. Met zijn gitaar in de aanslag bracht hij een intiem maar krachtig onversterkt optreden. Zijn opzwepende nummers hadden de energie van zowel punkrock als reggae, één ervan was een moderne versie van Robinson Crusoë en in een andere gaf Stijn ons mee dat hij heel graag UFO's wou zien.
Na de pauze was het aan Dries Van Doorn en die heeft duidelijk lak aan rond gevoelige onderwerpen heen te kousenvoeten. In een krachtige maar ingehouden performance opende hij met een moderne versie van een tekst van Paul Van Ostaijen waarin Marc 's ochtends de dingen groet - alleen gaat het hier om de meest notoire crimineel die België heeft gekend. Tijdens een tekst over slavernij sloeg hij zichzelf in het gezicht. Tot slot ging het over een vader die zich afvroeg wie zijn dochters zou ontmaagden. Kristien Spooren wist ons te charmeren en ontroeren met prachtige gedichten over vlinders en een paniekaanval. Haar huzarenstukje was een tekst over een vrouw op en een man onder de trein, waarin ze zorgvuldig en ingenieus de passagiers in de wagons beschrijft.
Als laatste kwam Kobe Ardui, ofwel Jakobistan, zijn EP Het Is Nog Nooit Blijven Regenen voorstellen. Openen deed de singer-songwriter uit Gent met zijn nieuwste single 'Leentje', en daarna volgde de rest van de EP keurig op volgorde. Voor 'Ze Loopt' vroeg hij zijn oud-bandlid Jakob erbij, die eerder die dag nog uit Leipzig kwam aanvliegen, waar hij opera studeert. In een vrij unieke soort van reünie brachten ze nog een smakelijke cover van Wannes Van De Velde en hun klassieker 'Lied voor de Pauze', ineens de reden waarom je Jakobistan altijd vlak voor een pauze moet programmeren.
Er viel weer heel wat talent op de open mic te spotten. Nina Eijlers won onlangs Capital Slam. Haar beklijvende tekst was in het Engels, over een vrouw die zich sterk moet houden. Marjan De Ridder had al heel de avond prachtige tekeningen gemaakt van de verschillende podiumartiesten en nu was het aan haar, met haar tekst over liefdesverdriet trainen. Liesbeth Dylst maakte haar podiumdebuut en dat deed ze voortreffelijk, met een knap gedicht over het gelukzalige gevoel na het vrijen. Willem Magits ging voor het experiment. Na een verhaal op basis van een twintigtal uiteenlopende trefwoorden die hem waren opgegeven, volgde er een korte tekst in een Engels, en sloot hij af met een intense improvisatie over Wilrijk, die hij liet opnemen. Een interessant schrijfproces. Gust Peeters had weer een vertaling van Leonard Cohen klaar en Sven de Swerts vuurde de teksten 'Rasters', 'Splinters' en 'Goud' op ons af, in zijn indrukwekkende theatrale stijl.
We gaan er maar liefst vier maanden uit en pas na de zomer zijn we er terug, met kort op elkaar volgende edities in Mechelen en Borgerhout. Heel graag tot dan!

Foto's: Gust Peeters & Moomer Foto